Uzaktan çalışma düzenlemesinin işveren tarafından tek taraflı olarak kaldırılmasının esaslı değişiklik oluşturması ve işçinin fesih hakkı
Karar Özeti
Davacı işçi, bir teknoloji şirketinde yazılım geliştirici olarak dört yıl boyunca ağırlıklı olarak uzaktan (evden) çalışma modeli ile istihdam edilmiştir. İş sözleşmesine ek olarak imzalanan uzaktan çalışma protokolü, davacının haftanın beş günü evden çalışabileceğini öngörmektedir. İşveren, şirket içi politikayı değiştirerek tüm çalışanlardan ofise dönmelerini talep etmiş; davacının bu değişikliği kabul etmemesi üzerine devamsızlık gerekçesiyle iş sözleşmesini feshetmiştir. Davacı, feshin geçersiz olduğunu ileri sürerek işe iade talep etmiştir. Yerel mahkeme, işverenin yönetim hakkı kapsamında hareket ettiği gerekçesiyle davayı reddetmiştir. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi kararı bozmuştur. Uzaktan çalışma düzenlemesi, iş sözleşmesinin eki niteliğinde bir protokolle kararlaştırılmış olduğundan bu düzenlemenin kaldırılması 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi kapsamında esaslı değişiklik oluşturur. İşveren, esaslı değişikliği bildirim yoluyla tek taraflı dayatamaz; değişiklik teklifinin yazılı olarak yapılması, işçiye otuz günlük kabul-red süresi tanınması ve işçinin bunu kabul etmemesi hâlinde ancak geçerli nedenle fesih yoluna gidilmesi gerekmektedir. Değişiklik teklifi yapılmaksızın işçinin devamsızlığa zorlanması ve ardından feshe gidilmesi hem usul hem esas bakımından hatalıdır; bu fesih işe iade ile sonuçlanmalı, dört aylık boşta geçen süre ücreti de işçiye ödenmelidir. 2026 brüt asgari ücret 33.030 TL, kıdem tazminatı tavanı 53.919,68 TL, SGK işveren prim payı %21,75.
Bu karar işçi lehine sonuçlanmıştır.
Bozma